شفق سیفان

                                             همچو رازی مبهم و سر بسته بود

                                             چون من از تکرار، او هم خسته بود

                                 آمد و هم آشیان  شد با منو، همنشین و همزبان شد با من

                               خسته جان بود م که جان شد با منو، ناتوان بود وتوان شد با من

                                                  دامنش شد خوابگاه خستگی

                                                    اینچنین آغاز شد دلبستگی

               از دلم شکوه نکن

    با این همه زخم زبون منو آزرده نکن

             ازاین کلام بهره ببر

                منو از یاد ببر

          قیمت دل گرون شده                                

 همه خاکسترش را باد می برد           وجودش را جهان از یاد می برد

تو همچون آتشی  ای عشق جانسوز    من آن دیوانه مرد  اتش افروز

 من آن دیوانه ی آتش پرستم              در این آتش خوشم تا زنده هستم

 بزن آتش به عود استخوانم                 که بو ی عشق بر خیزد  زجانم

 خوشم با این چنین  دیوانگیها             که می خندم به آن فرزانگیها

 بغیر از مردن و از یاد رفتن                  غباری کشتن و بر   باد رفتن

 در این عالم سر انجامی نداریم           چه فرجامی ،که فرجامی نداریم

 لهیبی همچون آه تیره روزان               بساز ای عشق و جانم بسوزان

 بیا آتشم زن خاکسترم کن                 مسم در بوته ی هستی زرم

از همان ابتدا  آخر این دوستی  معلوم بود

چنان غرق  عشق و دوست شدکه آخر قصه را از یاد برد

وقتی فهمید که دیگه دل مال خودش نبود

حتی فرصتی نشد چشم تو چشم هم بشن

در حسرت آغوشی پاره شد ریسمان دوستی

حالا فقط حسرت و غم بود

یاد و خاطر شبها و روزای که سرود عشق و محبت طنین داشت

سکوت و تنهایی ست دراین شبها، وآواز مرگ که اونو تنها یافته و می خواهد همسفرش باشه

طنابی باید خرید یا که بافت،سفر بی توشه نمیشه!

.

ای ستاره ی شبهای تنهایی من تولدت مبارک

برای همیشه قاب عکسش  را خالی خواهد کرد ،قاب دلش را مدفون و همه ی  گلهای سرخی که دم از عشق می زدنند را پر پر  ،پرنده ها را در قفس تنهایی و تاریک اسیر.ودر اولین باران کوچ  خواهد کرد .

اگر مردم

نقاب از چهر ه ام برندارید

 چاپلینم

       خواهم مرد بخاطر پرواز.